চতিয়াৰ পৰা অঞ্জন শইকীয়াৰ প্ৰতিবেদন:আহিন মাহৰ শেষৰ ফালে অসমৰ প্ৰকৃতিয়ে যেন এটা মৃদু, মধুৰ আৰু অতি গভীৰ সংকেত দিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সেই সংকেতটোৱেই হৈছে কঁহুৱা ফুলৰ শুভ্ৰ দলিছা। কহুৱা ফুলে যেন বতাহত হালিজালি খৱৰ দিয়ে “শাৰদীয় বতৰ আহি আছে!” কঁহুৱাই দিয়া এই আগজাননী ইমানেই স্পষ্ট আৰু সুন্দৰ যে ইয়াৰ সৈতেই অসমীয়া মানুহৰ মনত শৰৎকালৰ সুখ-স্মৃতি, শৰৎৰ শীতল বতাহ আৰু দূৰ্গাপূজাৰ আগজাননী সুৰবোৰ জাগি উঠে। এই ফুল কেৱল এটা ঋতুৰ প্ৰতীক নহয়; ই অসমৰ নদী, বালিচৰ আৰু পথাৰৰ সৈতে জড়িত এক জীৱন্ত সংস্কৃতিৰ অংশ।
বিহালীৰ বুৰৈ নদীৰ পাৰত, চকিঘাট দলংৰ সমীপত এই দৃশ্যই আজি যেন জীৱন্ত চিত্ৰপট ৰচনা কৰিছে। নদীৰ বালিচহীয়া পাৰত কঁহুৱাবোৰে শুভ্ৰ দলিছা পাৰি দিছে। দুয়োফালে ওখ-ওখ কঁহুৱাৰ গছ, সেইবোৰৰ মূৰত বগা-বগা ফুলৰ ঝুমকা। বতাহৰ লগে লগে সেই ফুলবোৰে যেন নাচনিৰ দৰে লৰিছে। সূৰ্যৰ পোহৰত সেই শুভ্ৰতাই চকুত পৰাৰ লগে লগে বাটৰুৱাৰ মনত এক অপূৰ্ব শান্তি বিয়পি পৰে। কোনেবাই এবাৰ থমকি ৰৈ চাই থাকে, কোনেবা মোবাইলত কেইখনমান ফটো তুলি লয়, আৰু কোনেবা কেৱল মনে মনে ভাবি থাকে— “এইখনেই নেকি অসমৰ শৰৎকালৰ প্ৰথম চিঠি?”
কঁহুৱা ফুলৰ এই শুভ্ৰতা কেৱল চকুৰ আনন্দ নহয়। ইয়াৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে অসমৰ শাৰদীয় ঋতুৰ গভীৰ অনুভূতি। ভাদৰ শেষৰ পৰা আহিনৰ আৰম্ভণিলৈকে এই ফুলবোৰে নদীৰ পাৰ, পথাৰৰ দাঁতি আৰু বালিচৰবোৰত নিজৰ শাসন বিস্তাৰ কৰে। বুৰৈ নদীৰ দৰে নদীবোৰৰ পাৰত ইয়াৰ সৌন্দৰ্য আৰু অধিক উজ্জ্বল হৈ উঠে। পানীৰ প্ৰবাহ, বালিৰ ৰং, আৰু কঁহুৱাৰ বগা দলিছা— এই তিনিটা মিলি এক অপূৰ্ব ত্ৰিভংগী সৃষ্টি কৰে। চকিঘাট দলঙৰ ওপৰৰ পৰা যদি কোনোবাই চাই থাকে, তেন্তে নদীৰ দুয়োপাৰে মেলি থকা সেই শুভ্ৰ কাৰ্পেট দেখি মনলৈ আহে— প্ৰকৃতিয়ে যেন নিজেই দূৰ্গাপূজাৰ আগজাননীৰ গীত গাইছে।
এই কঁহুৱা ফুলৰ সৈতে অসমীয়া সমাজৰ এক গভীৰ আৱেগিক সম্পৰ্ক আছে। শৰৎকালৰ আৰম্ভণিতে কঁহুৱা দেখিলে মানুহৰ মনত শৰৎৰ শীতল বতাহ, আকাশৰ নীলা ৰং আৰু ঘৰৰ চোতালত ফুলা শৰৎৰ ফুলবোৰৰ স্মৃতি জাগি উঠে। বহুতে কয় যে কঁহুৱা ফুল ফুলিলেই শৰৎ আহিছে বুলি নিশ্চিত হ’ব পাৰি। ইয়াৰ বগা ৰঙে যেন শুদ্ধতা, শান্তি আৰু নতুন আৰম্ভণিৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনে। বিহালীৰ এই দৃশ্যই সেই আনন্দৰ প্ৰথম টোপাল বোলেই ক’ব পাৰি। বাটৰুৱাৰ চকু যেতিয়া সেই শুভ্ৰ দলিছাত পৰে, তেতিয়া কেৱল চকুৱেই নহয়, মনটোও যেন অকণমান সময়ৰ বাবে থমকি ৰয়। বতাহত লৰি থকা কঁহুৱাৰ ফুলবোৰে যেন এটা মৃদু সংগীত বজাই থাকে— সেই সংগীত শুনি মানুহৰ মনত শৰৎকালৰ সুখ-স্মৃতিবোৰ জাগি উঠে।
কঁহুৱা ফুল কেৱল সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতীক নহয়; ইয়াৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে অসমৰ নদীকেন্দ্ৰিক জীৱনশৈলী। বুৰৈ নদীৰ পাৰত এই ফুলবোৰে যেন নদীৰ সৈতে এক গভীৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছে। নদীৰ পানীয়ে কঁহুৱাৰ শিপাবোৰক পুষ্ট কৰে, আৰু কঁহুৱাই নদীৰ পাৰক শুভ্ৰ দলিছাৰে ঢাকি দিয়ে। এই সম্পৰ্কই অসমৰ প্ৰকৃতিৰ এক অমূল্য উদাহৰণ। চকিঘাট দলঙৰ সমীপত এই দৃশ্যই আজিও কৈছে যে প্ৰকৃতিয়ে মানুহক কেনেকৈ শাৰদীয় বতৰৰ আগজাননী দিয়ে। এই আগজাননী ইমানেই সুন্দৰ যে ইয়াৰ সৈতেই মানুহৰ মনত নতুন আশা, নতুন আনন্দ আৰু নতুন স্মৃতিৰ জন্ম হয়।
আহিনৰ এই কঁহুৱাই দিয়া আগজাননী অসমৰ প্ৰকৃতিৰ এক অমূল্য উপহাৰ। চকিঘাটৰ পাৰত বুৰৈ নদীৰ বুকুত মেলি থকা সেই শুভ্ৰ দলিছাই আজিও কৈছে— শাৰদীয় বতৰ আহি আছে, আৰু ইয়াৰ সৈতে আহিব নতুন আশা, নতুন আনন্দ আৰু নতুন স্মৃতি। যদি আপুনি কোনোবা দিনা বিহালীৰ চকিঘাট দলঙৰ কাষেৰে যাব, তেন্তে এবাৰ থমকি ৰৈ চাব— বুৰৈ নদীৰ পাৰত কঁহুৱাৰ সেই শুভ্ৰ দলিছা। হয়তো আপোনাৰ মনতো শাৰদীয় বতৰৰ সেই মধুৰ আগজাননীয়েই বাজি উঠিব। আৰু সেই মুহূৰ্ততে আপুনি অনুভৱ কৰিব যে অসমৰ প্ৰকৃতিয়ে কেনেকৈ এটা ফুলৰ মাজেৰে এটা সম্পূৰ্ণ ঋতুৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনে।
“এইখনেই নেকি অসমৰ শৰৎকালৰ প্ৰথম চিঠি?”
